Kenniskringen

Binnen de HvA zijn een collega van een aanpalende opleiding en ik bezig om een Inspiratiekring Didactiek op te zetten. Via Zestor heb ik een prachtig boekje gekregen over het opzetten van kenniskringen, wat dit eigenlijk ook is. Daarin staat nog een link naar soortgelijke materie, die verrassend genoeg van de HvA is. Zie: www.cop.hva.nl/artefact-907-nl.html Interessante materie, vooral de werkvormen.

We gaan er iets moois, actiefs en inspirerends van maken. Ik moet wel nog een forum vinden om onze uitwisseling ook buiten de vergadering op plaats te laten vinden. Eens kijken wat onze ICT afdeling kan bieden, wat ook weer ter beschikking kan worden gesteld van de mensen buiten de HvA.

Geweldloze communicatie en betalen

Met Valentijnsdag ben ik naar centrum Djoj in Rotterdam geweest voor de dag van de Geweldloze communicatie (Non Violent Communication - Marshall Rosenberg). Het was een topdag. Het lijkt allemaal zo simpel. Heb ik de feedbackladder niet al eindeloos uitgelegd aan studenten? En toch. Wanneer je echt geweldloos communiceert, merk je het meteen.
Natuurlijk kun je mensen op de kast krijgen met puur het truukje toepassen: observatie, gevoelsuiting, behoefte, verzoek. Dat lukt ook wel met luisteren, samenvatten en doorvragen. Dat is allemaal niet zo moeilijk. Maar een echte conversatie houden, waarbij beiden hun behoeftes expliciet uitspreken, dat is .... het ontroerde mij.
En in de praktijk is het verschrikkelijk lastig.

Vastroesten

Vanavond aangenaam uit eten geweest met een senior consultant van een high brow consultancy firm. Of ik niet vast zou roesten als docent met een vaste aanstelling op een HBO-instelling, vroeg zij mij. Of ik wel voldoende de trends zou blijven volgen, contact met het werkveld zou houden, informeerde zij bezorgd. Mijn antwoord dat ik nu een blog heb (met al 9 berichten in twee maanden), recent Twitter heb bekeken vanuit didactisch perspectief, forum functionaliteit ga gebruiken, werd vriendelijk en gedecideerd terzijde geschoven.

Ze heeft natuurlijk gelijk. In de consultancy liepen we vijf jaar voor op organisaties, tien jaar voor op (semi)overheid. Ondertussen ben ik alweer bijna 10 jaar uit de consultancy. Mijn voorsprong is ingehaald.

Tegelijkertijd kan ik met een focus op het docentschap, die trends wel weer met volle kracht zoeken, ze vertalen naar didactische toepassingen en weer doorzetten naar wie er nog niets van weet.

Voor vastroesten ben ik niet zo bang. Ik ben niet van het vastroestende soort en voel op dit moment nog veel passie voor docentschap. De nieuwe bekostingingsstrategie gaat ongetwijfeld de deeltijd onder druk zetten om meer te doen met ELO, afstandsonderwijs en (digitale) professionalisering. De wal is allang bereikt, maar het schip voelt nog niet dat het keert. Ik bevind mij - met een aantal andere docenten en informatiemanagers - in het deel dat al draaiende is.

En daarnaast heb ik natuurlijk haar. Zij is werkveld en context. Zij kan mij prima vertellen waar de roestplekjes dreigen te beginnen en de menie aanreiken.

Mobile university

Vooral voor deeltijdstudenten zie ik veel mogelijkheden in het gebruik van de nieuwe media voor onderwijs. De presentatie van Sparked is interessant. Voor deeltijdonderwijs verdiep ik mij er graag meer in, maar realiseer mij dat dit tijd kost, scholing van docenten en ook allerlei organisatorische kanttekeningen. Ik wil niet een old school hindernis zijn, maar ben toch benieuwd wat het betekent aan
- wie is eigenaar van het college dat ik geef?
- privacy voor de docent, voor de student
- aanpassing curriculum
- investering in hard ware
- accreditatie van personalized schooling
Ik heb me voorgenomen om aan de leuke kant te beginnen en eerst te zien wat mogelijk is. Vervolgens ga ik mij eens richten op de hindernissen die serieus meegenomen moeten worden in een implementatieplan.

Kaasfondue en nieuwe media

Gisteravond bij vrienden een gezellige avond gehad met kaasfondue en whiskey/cacao/koffie cake. Gesproken over alles, dus ook over het twitteren van bewindslieden, sms-cultuur, bloggen. Wat is de meerwaarde van deze nieuwe media voor organisaties of personen? Eén van ons werkt als communicatiemedewerker. Zij schat het in als een onvermijdbare ontwikkeling dat zij ook voor haar organisatie hier iets mee moet. Ik denk meteen aan mijn school en in hoeverre wij er gebruik van maken (niet) en er al mee bezig zijn om het op te zetten (niet?). Maar wat zal de uitstraling ook zijn:
- daar wil ik studeren/werken want zij zijn state of the art,
- daar wil ik niet studeren/werken want zij doen te trendgevoelig; is het wel een degelijk instituut?

Dat verraadt mijn eigen dubbelzinnige houding tegenover twitteren e.d. Ik vond het een schertsvertoning hoe bij de kamerdebatten het gros van de bewindslieden actief aan het communiceren is met 'de achterban'(?) door middel van berichtjes van 140 tekens. Gaat niet luisteren vooraf aan communiceren? Nu is het natuurlijk ook een lastige vorm voor een echt debat. Eerst allemaal statements die erg op elkaar lijken en uiteindelijk mag jij nog eens oplezen wat je communicatieadviseur allemaal al voor je op schrift heeft gesteld.
Twitter als enige eigen communicatie van een minister?

Nou ja,
In het kader van nieuwe media nog gewerkt aan mijn handleiding met elektronische mindmaptool, RSS feed, fora, internetles en zoeken in databases/internet sites voor mijn studenten. Heel hip is het nog niet, maar hopelijk wel een beetje enthousiasmerend. Ik hoop dat IK niet de enige ben die iets leert van deze les. Tenslotte heb ik ook een docentverantwoordelijkheid. :-)

Voor nadenken over ethiek (of eigenlijk over de teloorgang van meningsvorming en de 'verneveling van verantwoordelijkheid' (Marc Chavannes, NRC)) dankzij een mededocente terecht gekomen bij David Simon van 'The Wire'. Op internet een interview met fragementen van The Wire gezien. Erg interessant. Of eigenlijk erg deprimerend:
- De statistiek als middel om alles te bewijzen wat bewezen moet worden.
- Discussies gaan niet over waar het over gaat (zie ook Opinie & Debat NRC over onderwijs)
- Het afschrijven van groepen vanuit marktdenken (niet investeren in de hulp voor arme groepen van de samenleving omdat ze economisch niet interessant zijn)
- En zijn uitspraak, die ik ook op mijn whiteboard heb gezet, dat voordat het beter gaat worden, het eerst nog heel erg veel slechter zal moeten gaan.

PS
Ali Chemicali is voor de vierde keer ter dood veroordeeld. Doet me denken aan die Middeleeuwse straffen van onthoofden, vierendelen én op de brandstapel. Letterlijke overkill.
Terwijl ik het bovenstaande typte haalde iemand twee zakken met kleding uit de schoenenbak (!) op straat. Hij keek ze door (op maat, merk, heelheid?), maakte er een keuze uit en deed de resterende kleding weer (onverpakt) terug. Dit is feit. Incident en nog onbepaald in oorzaak, maar feit. Op een druilerige zondag.