Kaasfondue en nieuwe media

Gisteravond bij vrienden een gezellige avond gehad met kaasfondue en whiskey/cacao/koffie cake. Gesproken over alles, dus ook over het twitteren van bewindslieden, sms-cultuur, bloggen. Wat is de meerwaarde van deze nieuwe media voor organisaties of personen? Eén van ons werkt als communicatiemedewerker. Zij schat het in als een onvermijdbare ontwikkeling dat zij ook voor haar organisatie hier iets mee moet. Ik denk meteen aan mijn school en in hoeverre wij er gebruik van maken (niet) en er al mee bezig zijn om het op te zetten (niet?). Maar wat zal de uitstraling ook zijn:
- daar wil ik studeren/werken want zij zijn state of the art,
- daar wil ik niet studeren/werken want zij doen te trendgevoelig; is het wel een degelijk instituut?

Dat verraadt mijn eigen dubbelzinnige houding tegenover twitteren e.d. Ik vond het een schertsvertoning hoe bij de kamerdebatten het gros van de bewindslieden actief aan het communiceren is met 'de achterban'(?) door middel van berichtjes van 140 tekens. Gaat niet luisteren vooraf aan communiceren? Nu is het natuurlijk ook een lastige vorm voor een echt debat. Eerst allemaal statements die erg op elkaar lijken en uiteindelijk mag jij nog eens oplezen wat je communicatieadviseur allemaal al voor je op schrift heeft gesteld.
Twitter als enige eigen communicatie van een minister?

Nou ja,
In het kader van nieuwe media nog gewerkt aan mijn handleiding met elektronische mindmaptool, RSS feed, fora, internetles en zoeken in databases/internet sites voor mijn studenten. Heel hip is het nog niet, maar hopelijk wel een beetje enthousiasmerend. Ik hoop dat IK niet de enige ben die iets leert van deze les. Tenslotte heb ik ook een docentverantwoordelijkheid. :-)

Voor nadenken over ethiek (of eigenlijk over de teloorgang van meningsvorming en de 'verneveling van verantwoordelijkheid' (Marc Chavannes, NRC)) dankzij een mededocente terecht gekomen bij David Simon van 'The Wire'. Op internet een interview met fragementen van The Wire gezien. Erg interessant. Of eigenlijk erg deprimerend:
- De statistiek als middel om alles te bewijzen wat bewezen moet worden.
- Discussies gaan niet over waar het over gaat (zie ook Opinie & Debat NRC over onderwijs)
- Het afschrijven van groepen vanuit marktdenken (niet investeren in de hulp voor arme groepen van de samenleving omdat ze economisch niet interessant zijn)
- En zijn uitspraak, die ik ook op mijn whiteboard heb gezet, dat voordat het beter gaat worden, het eerst nog heel erg veel slechter zal moeten gaan.

PS
Ali Chemicali is voor de vierde keer ter dood veroordeeld. Doet me denken aan die Middeleeuwse straffen van onthoofden, vierendelen én op de brandstapel. Letterlijke overkill.
Terwijl ik het bovenstaande typte haalde iemand twee zakken met kleding uit de schoenenbak (!) op straat. Hij keek ze door (op maat, merk, heelheid?), maakte er een keuze uit en deed de resterende kleding weer (onverpakt) terug. Dit is feit. Incident en nog onbepaald in oorzaak, maar feit. Op een druilerige zondag.