Vanavond aangenaam uit eten geweest met een senior consultant van een high brow consultancy firm. Of ik niet vast zou roesten als docent met een vaste aanstelling op een HBO-instelling, vroeg zij mij. Of ik wel voldoende de trends zou blijven volgen, contact met het werkveld zou houden, informeerde zij bezorgd. Mijn antwoord dat ik nu een blog heb (met al 9 berichten in twee maanden), recent Twitter heb bekeken vanuit didactisch perspectief, forum functionaliteit ga gebruiken, werd vriendelijk en gedecideerd terzijde geschoven.
Ze heeft natuurlijk gelijk. In de consultancy liepen we vijf jaar voor op organisaties, tien jaar voor op (semi)overheid. Ondertussen ben ik alweer bijna 10 jaar uit de consultancy. Mijn voorsprong is ingehaald.
Tegelijkertijd kan ik met een focus op het docentschap, die trends wel weer met volle kracht zoeken, ze vertalen naar didactische toepassingen en weer doorzetten naar wie er nog niets van weet.
Voor vastroesten ben ik niet zo bang. Ik ben niet van het vastroestende soort en voel op dit moment nog veel passie voor docentschap. De nieuwe bekostingingsstrategie gaat ongetwijfeld de deeltijd onder druk zetten om meer te doen met ELO, afstandsonderwijs en (digitale) professionalisering. De wal is allang bereikt, maar het schip voelt nog niet dat het keert. Ik bevind mij - met een aantal andere docenten en informatiemanagers - in het deel dat al draaiende is.
En daarnaast heb ik natuurlijk haar. Zij is werkveld en context. Zij kan mij prima vertellen waar de roestplekjes dreigen te beginnen en de menie aanreiken.
